Gęś mała

Miniatura gęsi białoczelnej, choć nie jest to dobra cecha rozpoznawcza, gdyż największe gęsi małe osiągają wielkość gęsi białoczelnych. Cechy charakterystyczne to krótka i wysoka głowa oraz krótki, czerwonawy dziób. Oko otacza, także u młodych ptaków, żółty pierścień; pasek wokół nasady dzioba biały, podobnie jak plama na czole, która sięga od dzioba do oczu. Środowisko: Gęś mała gnieździ się blisko północnej granicy lasów, a więc nieco bardziej na południe od gęsi białoczelnej; tereny lęgowe obu gatunków zachodzą na siebie. Tam, gdzie oba gatunki występują wspólnie, gęś bialoczelna gnieździ się na nizinach, gęś mała zaś na terenach górzystych w pobliżu ostatnich pól śniegowych, między zaroślami wierzby polarnej i brzozy karłowatej. W Skandynawii jest ptakiem lęgowym fieldów. Mimo że gęś mała gnieździ się w północnej Europie w dziesiątkach tysięcy sztuk, rzadko widuje się ją nad Morzem Północnym, ponieważ wędruje na południowy wschód i zimuje nad Morzem Czarnym lub Morzem Kaspijskim. Jej trasa przelotu wiedzie przez Polskę. Legi: Gniazda - wypełnione mchem, później także puchem - leżą zwykle nad jeziorami górskimi. Wysiaduje tylko samica, gąsior czuwa w pobliżu gniazda. Początek lęgu w maju i czerwcu, czas wysiadywania 25-28 dni, w zniesieniu 4-5 jaj długości ok. 75 mm. Gąsięta od razu po wykluciu biegają bardzo szybko i uciekają do wody, jeśli czują się zagrożone. Na lądzie potrafią niezwykle szybko wbiec pod górę i ukryć się wśród głazów lub w krzakach. Po 25 dniach zaczynają już latać, a rodziny łączą się wtedy w stada.

1. zawory elektromagnetyczne