Gęś bialoczelna
rollbannerDoroste ptaki mają szerokie, nieregularne poprzeczne pręgi na piersi, co sprawia, że każdy ptak ma inny wzór. Dziób żóttawy lub cielisty, zależnie od podgatunku. Biaty pasek dookoła nasady dzioba; nie mają go mtode ptaki do polowy zimy. Poza tym mtode mają jednobarwny szarobrązowy spód ciata oraz czarniawy dziób i jego nasadę. Gęsi bialoczelne chętnie wydają głos, są także towarzyskie. W stadach słychać od rana do wieczora dwusylabowe zawołania, które brzmią jak „Iju-loc\" i „ki-lik\". Środowisko: Najczęstsza gęś Eurazji; gnieździ się na północ od granicy lasów, w tundrze aż do wybrzeży Oceanu Arktycznego. Na północy jej lęgowiska pokrywają się z terenami lęgowymi bernikli obrożnej, a na południu łączą się z areałem gęgawy, Zimują daleko na południe od swoich terenów lęgowych: nad Morzem Kaspijskim, Morzem Czarnym i w delcie Dunaju, przede wszystkim jednak nad Morzem Północnym. Pojawiają się tam w grudniu i pozostają do marca. Na holenderskich Wyspach Zachodniofryzyjskich zimuje ok. 45 tys. tych ptaków. Wiele nocuje na piaszczystych plażach i mieliznach (wattach) w Ijsselmeer. W bardzo mroźne zimy ptaki wędrują aż do zachodniej Francji. W Polsce spotyka się je głównie podczas przelotów wzdłuż wybrzeża, czasem zimują.
Artykuł powstał przy współpracy z serwisem: Kredyt Gotówkowy

